Mijn favoriete plek

Ik heb een plek in de buurt waar ik graag kom. Meestal als ik er kom gebeurt er wel iets waar ik gelukkig van wordt. Het zijn kleine dingen, die vaak veel betekenen.

Het is de plek waar ik soms langskom als ik een rondje hardloop. Op het moment dat ik hier langsloop heb ik meestal al een kilometer of 6 gerend. Eenmaal op deze plek weet ik dat het een lekker rondje is, of gaat worden. Vanaf deze plek kan ik beslissen om rechtdoor te rennen richting huis, of ik kan rechtsaf gaan om nog een stuk extra aan mijn rondje te plakken.

Tijdens het hardlopen laat ik vaak mijn gedachten de vrije loop, maar dit kan pas na een kilometer of wat. De eerste kilometers ben ik nog te veel met mijn lichaam en looptechniek bezig. ‘Wat voelen mijn kuiten nog stijf, toch ff te veel gedronken gister avond, Wat ben ik aan het stampen, Ik ben nu al moe, wat heb ik het druk, en ga zo maar door. Eenmaal op mijn favoriete plek aangekomen ben ik dit stadium voorbij en loop ik ontspannen, en is mijn hoofd leeg. Leeg genoeg om over dingen na te denken waar ik normaal de tijd niet voor neem.

Lees de rest van dit bericht

Operatie ‘Riem 3 gaatjes strakker’

Follow my blog with Bloglovin

 

img_20170305_101322496

De afgelopen maanden is de klad er een beetje in wat betreft het hardlopen. Zonde want afgelopen jaar had in mijn conditie toch redelijk op pijl. Damloop, 7 heuvelen, en de kwart van Egmond. Na die laatste heb ik niets meer in de planning. Het lijkt wel of de motivatie om hard te lopen hierdoor ook minder wordt. Het weer en de donkere dagen hielpen ook niet mee. Ik zat in een soort winterslaap.

Als ik niet ren kom in een soort negatieve spiraal. Nergens zin in, behalve dan chips eten. Mijn riem is weer een paar gaatjes terug en mijn conditie is weer als vanouds, ruk dus.

Inmiddels is het alweer wat langer licht, en wordt het weer wat warmer. Ik krijg ook weer zin om wat te gaan doen. Mijn vrouw vertelde dat onderzoek uitwijst dat mensen die 10% afvallen ook ongeveer 10% sneller lopen.

Dus, de doelstelling is mijn riem een gaatje of 3 strakker! En dan de Damloop 10% sneller te lopen dan vorig jaar.

Motivatie werkt blijkbaar aanstekelijk, want de rest van het gezin stond ook klaar (op onze jongste dochter na, zij had turntraining). En zo gingen we met z’n allen op pad.

Het vaste rondje van 8k was best zwaar, maar we hebben het weer gedaan. Zoon en dochter hebben dezelfde afstand zo ongeveer 2x afgelegd. Ze reden steeds vooruit om ons later weer op te halen. ‘Stofzuigen’ noemen ze dat in hardlooptermen.

Super leuk om met z’n allen zo bezig te zijn. Gaan we zeker vaker doen!

IMG_20170305_103829612_HDR.jpg

Het gevoel van vrijheid

Afgelopen zondag ochtend heb ik mijn  hardloopschoenen aangetrokken
en heb ik een flik stuk gerend door een natuurgebied vlak bij huis.pad

Het was er rustig want het regende af en toe een beetje. Ik had verder geen plannen die dag
dus ik hoefde ook niet op mijn klokje te kijken. Ik liet mijn gedachten de vrije loop.

Ik dacht er aan hoe het komt dat ik mij vaak gespannen, kribbig, of moe voel. Dit is wat er zo’n beetje door mijn hoofd ging:

Er komen veel te veel prikkels binnen. Dit gaat door van ochtends vroeg tot avonds laat. we ben altijd bereikbaar, en men verwacht ook dat we altijd bereikbaar zijn. We zijn gewend geraakt aan een constante informatiestroom, we zijn een beetje verslaafd zelfs. Ook ik, besef ik me.

Ik denk dat ik mijn telefoon zo 100 keer per dag zonder reden tevoorschijn haal. Het is een soort van automatisme geworden. Zelfs tijdens het TV kijken heb ik mijn telefoon in de hand. Als ik mijn bed in ga kijk ik nog wat Youtube.
Ik slaap dus ook nog eens te kort, wat vast ook geen goede invloed op mijn humeur heeft.

Wat voor impact zal deze constante prikkeling hebben op mij? Het gevoel van de constante spanning kom heus niet alleen door mijn telefoon (ik heb ook behoorlijk last van uitstelgedrag), maar ik denk dat het zeker grote invloed heeft.

Toen ik ongeveer 6,5 k gerend had stond ik even stil en keek om me heen.
Geen Facebook, Mail, WhatsApp YouTube of wat dan ook. Alleen ik, de weg en de natuur om mij heen. Door de donkere wolken zag het er prachtig uit. Ik voelde me heerlijk ontspannen.

Ik vervolgde mijn rondje en besefte dat ik mij zo prettig voelde omdat ik geen last had van de constante prikkels en iets aan het doen was wat ik leuk vind.
Dus, voortaan wat vaker de constante prikkels (mijn telefoon dus) uit. Gewoon helemaal uit. En dan iets doen wat ik leuk vind. Wie weet Voel ik mij dan nog vaker zoals afgelopen zondag ochtend…

Bloemkool nasi

Groenten eten is voor onze kinderen nogal een dingetje. Ze vinden het maar niks. Nu kreeg ik laatst een tip van iemand die de rijst verving voor bloemkool.

Ik dacht gelijk, als ik de bloemkool camoufleer eten ze het wellicht wel zonder lange tanden. 

Dus, bloemkool in kleine roosjes gesneden en met de keukenmachine in kleine korreltjes gesneden. Zie jij het verschil?

De kids in ieder geval niet, ze smulden ervan. Mijn camouflage nasi was geslaagd!


Uitstelgedrag

Ik heb net als veel mensen last van uitstel gedrag. Dit komt omdat ik naast de ratio stem ook nog een ander stemmetje in mijn hoofd heb ronddwalen. Mijn ‘direct bevredigings’ stemmetje

De ratio in mij zegt dat ik NU die belangrijke klus moet doen. Het direct bevredigings stemmetje echter is het hier niet mee eens. Het direct bevredigings stemmetje heeft hele andere plannen. Hij wil 3 uur lang Youtube filmpje kijken.

De ratio stem verliest de strijd en druipt af. De belangrijke klus wordt uitgesteld.
Het vervelende is dat het speelveld van het direct bevredigings stemmetje uiteindelijk helemaal niet zo bevredigend is. Op het moment zelf voelt de beloning goed. Maar ik denk dat alle uitstellers het schuldgevoel wel kennen. Ik verdien de beloning eigenlijk niet, ik heb de klus nog steeds niet af. Morgen moet het af en ik ben nog lang niet klaar! Whaaaa!!!!

En dan laat het 3e stemmetje in je hoofd van zich horen. Het ‘paniek stemmetje’. En als het direct bevredigings stemmetje ergens niet tegen kan, dan is het wel het paniek stemmetje. Wegwezen, denkt het direct bevredigings stemmetje! En ineens kan het ratio stemmetje weer in actie komen. De klus wordt eindelijk opgepakt, maar veel te laat natuurlijk.

Zo, een klein kijkje in mijn hoofd. Hoe zorg ik er nu voor dat mijn direct bevredigings stemmetje het niet elke keer overneemt van mijn ratio stem.

Een korte zoektocht (ik had nog maar weinig tijd over omdat ik eerst even alle Facebook statusupdates moest bekijken) op het web geeft mij de volgende tips.

  • Sta op tijd op (ja, en dan?)
    Werk met lijstjes (werken met lijstjes kan soms handig zijn, maar bij mij is het vaak een manier om toch weer onder de eigenlijke klus uit te komen)
  • De belangrijkste en meest uitdagende taak meteen ‘s morgens aanpakken (dit werkt op zich wel, als de klus diezelfde ochtend ook afgerond kan worden)
  • Kleine stapjes, een grote klus in stukjes hakken (Voor mij hetzelfde als een lijstje maken, dus geen uitdaging voor mijn direct bevredigings stemmetje)
  • Visualiseer je werk (geeft bij hetzelfde effect als bij het maken van lijstjes of het maken van kleine stapjes)
  • Doe de kleine klusjes meteen (ja, maar het is zo weinig werk. Dat klusje kan ik morgen ook nog wel doen)
  • Beperk je perfectionisme (ik heb geen last van perfectionisme, ik ben al blij als het lukt!)
  • Lijstjes maken, Pomodoro, todo apps.

Het zijn voor mij allemaal excuses om de klus te vermijden. Ik heb maar één tip gevonden die echt werkt.

Ga gewoon beginnen, met je luie reet!

En dit is ook precies wat ik vanaf  nu ga doen!
Nou ja, vandaag…

Morgen… Misschien.

 

Mijn innerlijke coolheid

Als kind deed ik dingen vol passie en overgave. Ik wilde journalist worden, dus ik schreef veel. Ik richtte natuurclubjes op, verzamelde dode insecten, voetbalde, bouwde hutten tussen de berenklauwen, maakte muziek en maakte tekeningen. Ik heb eens een geel gerande watertor gevangen en in onze vissenkom gedaan, omdat ik wilde weten of zo’n beest echt kleine visjes eet (ja). Ik maakte stop motion filmpjes met wasknijpers en ik speelde op mijn 15e nog met LEGO. Ik heb eens een hommel terrarium gemaakt in de vriezer, en ik heb als project voor een spreekbeurt een slakkenfarm gerund (vond de buurman niet leuk).

Ik vond alles wat ik deed gewoon echt goed. Alles wat ik deed was cool. En omdat ik het cool vond, was dat het ook.

<!–more–>
Veel dingen die ik deed waren echt niet cool, maar er was ook niemand die mij vertelde dat iets niet cool was. Mijn moeder hing mijn tekeningen met plakband aan de deur, zodat iedereen ze kon zien.  De vriezer in de schuur werd gewoon 2 weken niet gebruikt, omdat dit het tijdelijke onderkomen van Joop de hommel was. De slakkenfarm heeft maanden in de tuin gestaan. Mijn vader liet mij dagelijks achter de computer mijn ‘boem boem muziek’ maken, hit na hit werd op floppy weggeschreven. Met rugtas en een verrekijker ging ik regelmatig op ‘excursie’ in het bos. Ik vond het leuk om te doen, punt.
Kinderen maken zich minder druk om wat anderen vinden, hebben minder schaamte en ze hoeven vaak niet zo’n hoge drempel over om te doen wat ze leuk vinden. Kinderen doen gewoon wat ze leuk vinden, het hele leven is een spel. Ze volgen zonder schroom hun passies, en krijgen hier over het algemeen alle ruimte voor.

Ikzelf lijk mijn innerlijke coolheid een beetje kwijtgeraakt te zijn.  Ik maak tegenwoordig te weinig tijd vrij voor de dingen die ik leuk vind. En terwijl ik opschrijf wat ik vroeger allemaal voor (soms rare) dingen deed, zie ik mijn passies. Ik creëer graag dingen. Vandaar dat ik graag kook. Vandaar dat ik sinds vorig jaar een moestuin ben begonnen. Het is ook precies de reden dat ik dit weblog startte.

Ik vond het (na overleg thuis) toch niet zo’n goed idee om weer hommels te gaan houden in de vriezer, het oppakken van dit weblog leek mij een beter idee!

Trainen voor de halve marathon

Mijn 2 doelen voor dit jaar, de Cityrun van 10k en de damloop van 16k heb ik gehaald. het uitlopen van beide afstanden ging eigenlijk prima. Ik heb mij voorgenomen om ergens volgend jaar een Halve marathon te gaan doen. Mensen om mij heen zeggen “het is ‘maar’ 5 k verder dan de damloop, moet makkelijk kunnen”. Maar lekker makkelijk gezegd, ik had wel wat last van mijn knie en achillespezen na mijn damloop en gisteren had ik het best zwaar met een rondje van ‘slechts’ 7 k.

Ik ben eens wat gaan lezen over het trainen voor de halve marathon en ik lees verschillende verhalen. De een zegt dat als je maar vaak genoeg rondjes van 10-12 k loopt je er wel komt. Een ander zegt dat je veel interval training moet doen, want deze kilometers tellen dubbel. Er zijn ook diverse schema’s maar deze gaan er van uit dat ik buiten het hardlopen niets te doen heb.

Als ik kijk naar mijn eigen opbouw tot de 16 k zie ik dat ik vaak elke week dezelfde afstand aflegde en dan ineens een aantal kilometers meer liep. de nieuwe afstand dan probeerde vaker te lopen, tot ik een afstand van 14 k te pakken had, zonder dat ik 3 dagen moeilijk liep van de spierpijn. Die 16 k moet dan ook wel lukken was het idee. Deze ‘slechts’ 2k extra zorgde er wel voor dat toch weer een paar dagen spierpijn had en wat klachten aan spieren en gewrichten heb nu. Dus om even terug te komen over wat mensen zeggen “het is ‘maar’ 5 k verder dan de damloop”…

Wat ik wel kan concluderen is dat ik wekelijks wat meer kilometers moet gaan vreten om een halve marathon goed uit te kunnen lopen. Wat zo hier en daar lees is dat je wekelijks toch echt wel tussen de 40 en 60 k moet rennen. Dit is zo ongeveer mijn maandgemiddelde! De 21k wordt dus wel een pittige uitdaging voor me.

afstand per maand Mijn gemiddelde afstand per week over de laatste 4 maanden ligt ongeveer op 61 k per maand! Ik zal er dus echt een schepje bovenop moeten doen. Vaak neem ik alleen op maandag en zaterdag de tijd om een rondje te doen, gemiddeld kom ik uit op 15 k per week. Ik ga proberen om 3x in de week een rondje van minimaal 10k te doen en af en toe op de baan mee doen met de interval training. Om de week probeer ik dan één keer of het lukt om steeds een kilometer extra te doen, tot ik op ongeveer 19k zit.  Dan is het nog maar ‘slechts” 2 k tot het uiteindelijke doel. En wat is nu 2 k? Bijna niets toch? 😉Dagstaat 2015

Mijn eerste Dam tot damloop is een feit #Damloop

Zo, mijn eerste damloop zit er op. Ik was goed voorbereid; goed getraind, mijn Camelbak met 1,5 liter Isotone drank mee, 2 gels en ik heb de dagen voor de damloop geen liters bier en vette hap naar binnen gewerkt. Kortom, ik was er klaar voor!

In de trein kwamen we een aantal bekenden tegen die ook mee deden. dus we hadden een leuk groepje die vol van de zenuwen lekker druk aan het doen waren in de trein. Onze starttijd was om 10:45 en dit was wel lekker. Nog niet al te druk naar mijn idee. Spulletjes ingeleverd en naar het startvak.

Ik had een richttijd van 1:45 opgegeven, uiteindelijk heb ik ruim een minuut sneller gelopen. Hier ben ik erg tevreden mee. Geen pijntjes tijdens het lopen (dit kwam later pas). De sfeer was echt super! Volgend jaar weer!

klaar voor de start!

klaar voor de start!

image

De tunnel door

image

Yesss, gehaald!

image

pfff.

Na afloop zijn we naar de trein gelopen en toen kwam de man met de hamer wel hoor. Overal spierpijn. Ik heb toch net even iets sneller gelopen dan ik normaal doe, maar al die mensen langs de kant geeft zo’n kick! Ik lag om 21:00 in mijn bed, helemaal gevloerd.

Helaas heb ik mijn telefoon te laat aangezet waardoor ik niet de gehele afstand van 16,1 km heb gemeten.

damloop snelheid

Damloop speed and pace

Mijn uitslag

Mijn eerste Dam tot Damloop 2015 #Damloop

Nog even, en dan is het zo ver. De Dam tot Dam loop 2015, mijn startnummer heb ik binnen! Voor mij de eerste keer dat ik mee doe, ik kijk er al maanden naar uit. Ik ben al ruim een half jaar aan het trainen, goed hersteld van een blessure en heb mijn eerste 14 k op de teller staan, dus die 16,1 km ga ik zeker uitlopen! Kortom, ik ben er klaar voor.

Lees de rest van dit bericht

Afvallen met hardlopen?

Aan de hand van je hartslag kun je bepalen hoe je lichaam reageert op je inspanningen. Je kunt je hartslag in een aantal zones verdelen: Rust, warming up, vetverbranding, aerobe, anaerobe en maximaal. Ik ren dus zo veel mogelijk met een hartslag band om omdat ik zo tijdens het rennen kan zien in welke zone ik zit en kan ik mijn snelheid eventueel aanpassen om in de juiste zone te blijven.

Maar wat heb je nu aan deze zones?
De mate van inspanning bepaalt wat je lichaam verbrand om de inspanning te kunnen leveren. Duurlopers bijvoorbeeld vinden de aerobe drempel erg interessant. (Dit is de drempel van aerobe naar anaerobe). Dit is het punt dat je lichaam niet meer voldoende in staat is om vet en suiker om te zetten in energie en melkzuur zich ophoopt, verzuurde benen als gevolg. Als je zorgt dat je onder de anaerobe drempel blijft krijg je dus (minder snel) last van verzuurde benen.

Hartslag zones bepalen
Als je je hartslag bij maximale inspanning weet kun je je hartslag zones indelen. Een vuistregel voor je maximale hartslag is 220- je leeftijd. Ikzelf ben op moment van schrijven 37 jaar en heb mijn zones als volgt ingedeeld:

Lees de rest van dit bericht

%d bloggers liken dit: